Ela
Ela
Ela
Pazar, 02 Ağustos 2009
Aldım elime kalemi, boş bir sayfa buldum sen’li yazılarımın arasında…
Yalnızlığı beklemeye koyuldum, beyaz düşlerime esir olan karanlık odamda…
Geldi, sensizliğin çarpıcı boşluğunda..
Nefesim daraldı, yuttum içimde her ne varsa…
Dört duvar dillendi sessizliğimden!

Sustu yakarışlar…
Taştı sessizlik içimden…
Kelimeleri karanlığa bıraktım hissedilebildiğince!
Ben konuştum, ‘o’ dinledi…
Ansızın, sustum… Sessizliğini dinledim..
Dinledikçe,
Sevdim sonu çığlık olan yalnızlığı..




DUVARDAKİ GÖLGE
Yürüyorum gece,bir sokakta.
Dizilmiş sokak lambaları,
Sanki selam veriyorlar bana.
Bir ses duyuyorum ağlamaklı.

Bakıyorum o anda arkama.
Bir gölge görüyorum duvarda.
Oturmuş yere,elleri başında.
Aynalardan başka bir tanıdık daha.

Gidiyorum,yaklaşıyorum adım adım.
Ağlayan ses çoğalıyor kulaklarımda.
Bu ses kiminse,tanıdık geliyor bana.
Yaklaştıkça kat kat artıyor acım.

Bilmediğim bir his var içimde.
O gölgenin gerçeği kimse,
Şimdiden kalıyorum nefes nefese.
O kimse,acıtıyor yabancı bir hisle.

Sokak lambaları yetmiyor duvara.
Sönük kalıyor gölge karşısında.
Lambaları söndüren bu gölge de,
Birini görüyorum başı eğik önümde.

Biliyorum,tanıyorum bu kişiyi.
Nasıl daha önce farketmedim ki.
Hatırladım duvardaki gölgeyi.
Hatırladım bıraktığım kendimi.
ela yolladı @ 12:49 - Adres - yorumlar (2)
001223 Ziyaretçi